mahdivahidi.loxblog.com

آخرین مطالب

امکانات وب

mahdivahidi.loxblog.com

mahdivahidi.loxblog.comhttps://mahdivahidi.loxblog.comloxblog.comfaloxblog.comloxblog.comامیر المومنین(علیه السلام) - شهادتhttps://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2204 امیر المومنین(علیه السلام) شهادت بر هر کسی که ساقی کوثر امام نیست عالم به نام او بشود هم، به کام نیست در پیشگاه حضرت حیدر برای ما بالاتر از مقام گدایی مقام نیست بعد از فراق فاطمه اش روز خوش ندید جز چاه با علی احدی هم کلام نیست گیرم که زخم فرق علی التیام یافت هجران یاسِ سوخته را التیام نیست از کوچه های کوفه پدر را به خانه برد دل خون تر از امام حسن هیچ امام نیست با هم برای غربت زینب گریستند از کوچه رد شدند، کسی پشت بام نیست خاکستر و نگاه حرامی و کعب نی جای عقیله که وسط ازدحام نیست همراه یوسفش سر بازار می رود کوفه به هیچ وجه به سختی شام نیست https://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2204امیر المومنین(علیه السلام) - شهادتhttps://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2203 امیر المومنین(علیه السلام) شهادت بر هر کسی که ساقی کوثر امام نیست عالم به نام او بشود هم، به کام نیست در پیشگاه حضرت حیدر برای ما بالاتر از مقام گدایی مقام نیست بعد از فراق فاطمه اش روز خوش ندید جز چاه با علی احدی هم کلام نیست گیرم که زخم فرق علی التیام یافت هجران یاسِ سوخته را التیام نیست از کوچه های کوفه پدر را به خانه برد دل خون تر از امام حسن هیچ امام نیست با هم برای غربت زینب گریستند از کوچه رد شدند، کسی پشت بام نیست خاکستر و نگاه حرامی و کعب نی جای عقیله که وسط ازدحام نیست همراه یوسفش سر بازار می رود کوفه به هیچ وجه به سختی شام نیست https://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2203ولادت حضرت معصومه سلام الله علیهاhttps://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2202 حضرت معصومه سلام الله علیها بانو بهشت گوشه پنهان چشم توست دریا همیشه تشنه باران چشم توست با تو بهار ماندنی است و فرشته وار تسبیح گوی خالق سبحان چشم توست وقتی نسیم صحن تو بر صورتم نشست دیدم تمام عشق غزل خوان چشم توست پایین پای درس تو عمری نشسته است مریم همان که جزو مریدان چشم توست ای جانماز هرشبه ات بال جبرییل قبله تمام مایل ایمان چشم توست توحید از کلام شما اب میخورد ایران ما هنوز مسلمان چشم توست اقرار میکنم که قلم لال میشود هر جا که صحبت تو و ایمان چشم توست در ریشه های باور شعرم حلول کن شرمنده ام بضاعت من را قبول کن حسن کردی ********************** حضرت معصومه سلام الله علیها والشمس ضحها شب ما سحر آمد المنت لله که این غصه سرآمد صد چله گرفتیم که آخر خبر آمد از کعبه ما جلوه توحید درآمد با آمدنش ناظم منظومه ما شد تاج سر ما حضرت معصومه ماشد ریحانه موساست! تجلی به زمین کرد پس اهل زمین را همگی عرش نشین کرد خود را بغل معدن فیروزه نگین کرد چشمان پدر را چقدر فاطمه بین کرد بانی شده این فاطمه معراج پدر را جبرییل به پابوسی او ریخته پر را در بین کریمان شده مشهور کریمه! زهراست چه نزدیک و چه از دور کریمه سجاده نشین در وسط طور کریمه یا فاطر و یا فاطمه یا نور کریمه این آرزوی ماست سلیمان شده باشیم با چادر تو تازه مسلمان شده باشیم ارثیه زهراست که پای تو ورم داشت محراب به یک جلوه تو قامت خم داشت با بودنت این قوم چه می خواست؟ چه کم داشت؟ احساس عجیبی به شما قوم عجم داشت در پای شما مردن ما عین حیات است صحن تو برابر به تمام عتبات است از آینه بندان حرم نور به ما خورد در صحن تو بی بی سر ما خوب هوا خورد در قم به مشام دل ما بوی رضا خورد هرکس گذرش خورد به این میکده جا خورد دیدند همه مرقد تو مرقد زهراست بی بی به خدا گنبد تو گنبد زهراست نومید رسیدیم که امید بگیریم هر نیمه شب از ماه تو خورشید بگیریم خوبست به امضای تو تأیید بگیریم یعنی که ازین خانه روادید بگیریم بیمارترینیم شفا را بده بی بی پس تذکره کرببلا را بده بی بی در کشور شیعه سفرت امن و امان بود هر کوچه زمان گذرت امن و امان بود بر روی شتر دور و برت امن و امان بود افتاد به هرجا نظرت امن و امان بود چشمان کسی خیره به محمل نشد اصلا سد گذرت جمع اراذل نشد اصلا جز گل به سرت از روی بامی نرسیدست بر محمل تو چشم عوامی نرسیدست پایت طرف بزم حرامی نرسیدست راه تو به دروازه شامی نرسیدست شلاق سراغ تن تو هیچ نیامد آتش طرف دامن تو هیچ نیامد اما به سر عمه به جز زخم ندیدند قدیسه ما را سر بازار کشیدند با هلهله و خنده از او خطبه شنیدند بند دل او را ته گودال بریدند قداره کشی آمد و سرزیر عبارفت برنیزه ی اولاد زنا نورخدا رفت.. سید پوریا هاشمی ********************** حضرت معصومه سلام الله علیها آن که در شـأن نزول خود به کوثـر رفته است فاطمه نامش شده از بس به مـادر رفته است از مقام نجمه چیزی کم نخواهد شد که هیچ افتخارش نیز شد مادر به دختر رفته است عجز خود را در بیان کردن ، نموده آشکار هرکسی در وصف این بانو به منبر رفته است سر درآوردم به ناگـاه از دل سُلـطانِ طـــوس هر زمان ذهنم فرو در فکر خواهر رفته است با `فداهاrdquo; گفـتنِ موسیِ بن جعفر ، شک نکن شأن او بسیار از مــریـم ، فراتر رفته است او تحمّـل کـرده ما را ســالهای سـال ، چون وقت کظم غیض به موسی بن جعفر رفته است زائر او رتبه اش با زائر سُلطـان یکی ست چونکه این خواهر تماماً به برادر رفته است با سروری بی نظیر آمد برون از آن حرم هر دلی که وقت پابوسی مُکــدّر رفته است مرقدش ، خاصیّتش این است، زائر دفعتــاً پـایْ بـوس یازده فــرزند حیـــدر رفته است نه فـقـط او را زیارت کــرده زائــر ، باطــناً mdash;در مدینه خانه ی زَهرای اطهر رفته است پیش از محشر ، به جنّات خُدا داخل شده هرکسی یک بار حتّی سمت این در رفته است در طریق وصـل چون ما راه رفتن خوب نیست خوشبحال آنکه در این راه با سر رفته است دم به دم در قــبر مهمانـــند او را اهل بیت هر کسی بر آستانْ بوسی مکرّر رفته است کفش را از پا در آر اینجا که این محدوده را هر سحر پیش از اذان جبریل با پَر رُفته است محمّد قاسمی ********************** حضرت معصومه سلام الله علیها عُمری غُبارِ حضرتِ معصومه ایم ما تا در جوارِ حضرتِ معصومه ایم ما هرچند بارِ حضرتِ معصومه ایم ما در سایه سارِ حضرتِ معصومه ایم ما اهلِ دیارِ حضرتِ معصومه ایم ما ای آرزویِ پنجره فولاد آمدیم ای قبله گاهِ طاقِ گوهرشاد آمدیم بر خاک بوسه داده و بر باد آمدیم بابُ الجَواد حاجتِ ما داد آمدیم حالا کنارِ حضرتِ معصومه ایم ما تا نور میدَمی به تمامِ چراغها رَد میشویم مثل نسیم از رواقها معراج میرویم به دوش بُراقها فریاد میشویم از این اشتیاقها دل بی قرارِ حضرتِ معصومه ایم ما ما را که عُمرِ نوح دَمی نیست پیشِ تو ما گَشته ایم هیچ غَمی نیست پیشِ تو شاه و گدا زیر و بَمی نیست پیشِ تو یادِ بهشت جُرمِ کَمی نیست پیشِ تو مَحوِ بهارِ حضرتِ معصومه ایم ما روحُ الاَمین که حاجِبِ دولتسَرایِ توست از خادمانِ کعبه یِ دارالشفایِ توست تو کیستی که صحنِ رضا در هوایِ توست ایوان طلا هواییِ گنبد طلایِ توست شُکرَش دُچارِ حضرت معصومه ایم ما با لطفِ مادرانه ات اِحیا شدیم شُکر بِرکه نَه ، رود نَه ، دریا شدیم شُکر مولا نگاه کرده و آقا شدیم شُکر ذُریه های حضرت زهرا شُدیم شُکر ایل و تبارِ حضرتِ معصومه ایم ما بانو ! اگر چه پیش تو خِشتِ مُحَقَریم از خِشتهایِ خانه یِ موسی بنِ جعفَریم عُمریست از کنارِ شما لُقمه می بریم از صحنِ جامع آمده ایم و کبوتریم سُجده گذارِ حضرتِ معصومه ایم ما ما را نشان گرفت اگرچه مَلالِ غَم هر چند پُر شده همه جا قیل و قالِ غَم ما را گِره زدند به پَرهایِ بالِ غَم ما را گِره زدند ولی بی خیالِ غَم تا خاکسارِ حضرتِ معصومه ایم ما تا سر سپرده ی عَلَم زینبیه ایم سر میدهیم و مَردِ غَمِ زینبیه ایم ما از غبارِ محترمِ زینبیه ایم ما کُشته مُرده یِ حرمِ زینبیه ایم چون ذوالفقارِ حضرتِ معصومه ایم ما حسن لطفی https://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2202مدح مولا علی علیه السلامhttps://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2201یا علی علیه السلام خورشید پیش نور شما روسیاه شد هر کس ندید صحن تو عمرش تباه شد میثم به دار عشق علی سر به راه شد با ذکر او بساط طرب رو به راه شد... حالا شروع می شود این شعر با شعف هرچند در قمم دل من هست در نجف مولا نگاه حیدری ات شیر پروراست تمثیل ابروان تو صحرای محشر است مدیون دست های شما درب خیبر است عاجز به شرح گیسوی تو هر سخن ور است بایک تبسم تو خدا خلق نور کرد موسی ز نیل با مدد تو عبور کرد روز الست نام تو بر ما ظهور کرد ذکرت خرابه ی دل ما غرق نور کرد دل را نمی توان ز ولای تو دور کرد خالق بساط مستی ما را که جور کرد انگور درضریح تو مارا خراب کرد مهر تو غوره های نجف را شراب کرد دستان پینه دار تو نقاش کهکشان رفعت گرفت با نگهت سقف آسمان جبریل زیر سایه تان کرده آشیان مارا بهشت روی شما می کند جوان با این حساب دل به نگاه تو باختیم این خانه را برای ولای تو ساختیم چشمات نار و جنت ما را قسیم شد موسی به عشق صحبت با تو ،کلیم شد سجده نکرد تا به تو شیطان ،رجیم شد خالق اسیر عشق شما از قدیم شد هرکس که شد گدای تو آقا ی عالم است شرمنده ی محبتت اولاد ادم است آموخت ابروی تو به عالم شکار را برداشت از قلوب ،ولایت غبار را سر می کنم به شوق نجف روزگار را دریاب حال زار دل بی قرار را مارا فمن یمت یرنی تو کرده مست الموت و حق ،چون که علی حق مطلق است علی اصغر یزدی ******************** یا علی علیه السلام lrm;بر آن درم که غبطه خورم کوى یار را lrm;یا خاک پای خالق دلدل سوار را lrm;گرشمّه ای غضب به جنان در جنان کنی lrm;آتش زنی بر او بهار تا بهار را lrm;با یک نظاره ات ز عنایت به سافلین lrm;جنت کنی به غمزه ی چشمت شراررا lrm;جبریل تا که وحی به پیغمبران برد lrm;بوییده گرد راه تو آموزگار را lrm;دارد شرف به تاج سلیمان غبارتان lrm;هرگز مگیر از سر ما این غباررا lrm;معنی ز قطره ای وجناتت نوشته است lrm; سجده کنید حضرت پروردگاررا* lrm;نازی بکش ز گردن من با دمت ،دمى lrm;صیقل بده به خون رگم ذوالفقاررا lrm;سررا اگر به شرط قمارت دهم علی ع هستم برنده گر به تو بازم قماررا lrm;صیدم که مست دام تو صیاد گشته ام lrm;کمتر بکش تو بر سر راهت شکار را علی ابراهیمی https://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2201اشعار شهادت امام صادق علیه السلامhttps://mahdivahidi.loxblog.com/post.php?p=2199 باز هم پشت در خانه صدا پیچیده بوی دود است که در بیت ولا پیچیده عده ای بی سرو پا دور حرم جمع شدند باز هم، همهمه در کوچه ما پیچیده آن طرف نعره شیطانیِ<< آتش بزنید>> این طرف صوت مناجات و دعا پیچیده خلوت پیرترین مرد مناجات شکست حرف حمله ست که در زمزمه ها پیچیده چکمه از پای درآرید حرم محترم است عطرِ سجاده آقا کفِ پا پیچیده آبرو دارد وپیراهنِ او را نکشید پیرمرد است به پاهاش رَدا پیچیده دور تادور گلویش شده زخمی بس کن خُب! ببین گوشه عمامه کجا پیچیده بین درگاهی خانه نفسش بَند آمد گوئیا زمزمه فضه بیا پیچیده شکر حق روسریِ دختری آتش نگرفت چه صداهاست که در کرببلا پیچیده دختری داد زد عمه عموعباس کجاست؟ به پرو پای همه شمر چرا پیچیده؟ هر چه سر بود که اینان همه بر نیزه زدند پس چرا حرمله دور شهدا پیچیده؟ یک نفرنیست بگیرد جلوی چشم رباب یک سری را به سرِ نیزه جدا پیچیده قاسم نعمتی *********************** منبر شرف گرفت زنام مطهرت صدها ابوبصیر گدایند بر درت هرکس نشست چند دقیقه برابرت عیسی شدست از نفس ذره پرورت بالم شکسته حال مرا روبراه کن.. یا سیدی به خاک رهت هم نگاه کن... ای منشا نزول عطای خدای ما.. باتو گرفت رنگ اجابت دعای ما خالیست در بقیع غریب تو جای ما هستند زیر دین شما حوزه های ما خورشید علم حضرتتان را افول نیست جزتو کسی معلم فقه و اصول نیست اذنی بده که شیعه محزونتان شوم عقلی بده که عاشق مجنونتان شوم چشمی بده که زمزم و جیحونتان شوم یا ایها العزیز که هارونتان شوم من را زلطف وارد هرم تنور کن.. این رو سیاه را ز کرم غرق نور کن.. خالی نرفت دست گدا از مقابلت بسته نشد بروی کسی درب منزلت ایوب دست بوس شکیبایی دلت هستند شیعیان تو از فاضل گلت.. ما زیر دین جعفر آل محمدیم شاهیم چون که نوکر آل محمدیم گنبد طلا و صحن تو در قلب شیعه هاست در قلب ما حریم شما عین کربلاست هرلحظه اشک و سینه زنی روضه ای بپاست گلدسته و ضریح تو چون مشهد الرضاست زائر که نیست دور و بر قبر خلوتت.. جز مادرت که آمده امشب زیارتت دشمن نماز نیمه شبت را شکست آه.. پیش نگاه خلق تورادست بست آه.. یاد مدینه بر دل زارت نشست آه.. دربین کوچه بند دلت را گسست آه.. یاد دمی که مادر سادات را زدند.. یاس شکسته را وسط کوچه ها زدند.. دنبال مرکبی و توانی نمانده است پای پیاده قوت جانی نمانده است راهی برای اینکه بمانی نمانده است تاب و توان که روضه بخوانی نمانده است لبریز درد بودی و حالت خراب بود قلبت به یاد زینب و بزم شراب بود.. یاد دمی که دور حرم ازدحام شد آل رسول وارد بازار شام شد اخت الحسین وارد بزم حرام شد بالش شکسته از اثر سنگ بام شد داغی عجیب را به دل آسمان زدند پیش نگاه او به لبی خیزران زدند سید پوریا هاشمی *********************** دوّمین بار است در شهر نبی ، در سوخته خانه ی اَمنی به دست یک ستمگر سوخته کمتر از خون گریه کردن حقّ این مرثیّه نیست آستــان صـادق آل پیـمبـر سوخــته ارثِ زهراییِ این آقاست که کاشانه اش mdash;بین شهر مادری چون بیت مادر سوخته او نمی سوزد میان شعله ها و مانده ام با جسارت ، عدّه ای گفتند کوثر سوخته آتشی که از در و دیوار بالا رفته است بی گمان بر غربت اولاد حیدر سوخته هم بلاهایی که مادر دیده پیرش کرده است هم دلش بهرِ بنی الزّهرا مکرّر سوخته شک ندارم هر زمانی آب دیده ، ساعتی گوشه ای رفته به یاد حلق اصغر سوخته بسکه می پیچد به خود از سوزش زهر جفا پیکرِ شیخ الائمه ، پای تا سر سوخته چشمهای اهلبیتش کاسه ی اشک ست وخون بیشتر از هرکسی موسی بن جعفر سوخته سالیانی پیش تر از قومشان در کربلا خیمه و پیراهن و دامان و معجر سوخته محمدقاسمی *********************** کاش میشد بگذارند مُهیا گردد شبِ او صبح به محرابِ مصلا گردد شبِ او صبح نشد ، نیمه شب او را بردند تا که با زخمِ زبان آن شبش احیا گردد شعله بر خانه اش انداخت حرامی تا زود درِ این خانه به یک ضربه یِ پا وا گردد درِ آتش زده کم بود بیاُفتد رویَش باز کم بود که میخی به تَنی جا گردد پیشِ طفلان پِیِ مَرکب پدر پیری رفت تا که این کوچه پُر از ناله ی بابا گردد دو قدم راه نرفته به زمین می اُفتاد که پُر از زخمِ تنِ خسته ی مولا گردد فرصتی هیچ ندادند و کشیدند تنش قبل از آنی که نفس تازه کُنَد پا گردد گرچه می خورد زمین گرچه کشیدند به خاک روضه ای خواند غمش باز مُداوا گردد روضه ی غربتِ پیری که به زانو آمد به امیدی که گُلِ گُمشده پیدا گردد پیرمردی به سرِ نعشِ جوانش آمد شاهدِ کَم شدنش وقت تَقَلا گردد اِرباً اِربا بدنی دید به دستش فهمید هرچه کردند نشد تیغِ دگر جا گردد دشنه و تیغ و تبر دست به دستِ هم داد بدنی باز شود مثل معما گردد دست و پا زد پسری تا پدری جان بدهد دست و پا زد پسری تا کمری تا گردد دست انداخت به دورِ بدنش ریخت زمین دست انداخت دهانش نَفَسش وا گردد چشم را نیزه گرفته است اگر چشمی بود کاش میشد نظرش قسمتِ بابا گردد چند عضو از بدنِ اکبرش آنجا کَم بود خواهرش بود ولی حلقه یِ نامحرم بود حسن لطفی *********************** دارم هوای تربت شیخ الائمه چشمم به دست رحمت شیخ الائمه منت خدایی را که ما را خلق کرده از خاک پای حضرت شیخ الائمه اسلام ناب جعفری سرمایه ی ماست جانم فدای نهضت شیخ الائمه شاگردهای مکتبش روزی گرفتند از بحث و علم و حکمت شیخ الائمه هرکس نمازش را سبک دارد بداند بی بهره است از رحمت شیخ الائمه کونوا لنا زینا...rdquo; ولی ای وای بر من یک عمر گشتم زحمت شیخ الائمه با اینکه سربارش شدم دیدم کریم است آقا شدم با عزت شیخ الائمه می چسبد آخر یک جهادی در مدینه خادم شدن با دعوت شیخ الائمه یک روز دستهrdquo; می برم در کوچه هایش تحت لوای `هیئت شیخ الائمهrdquo; وقتش رسیده باز هم روضه بخوانم از دردها و غربت شیخ الائمه دیروز حیدر دست بسته... بی عمامه... امروز آمد نوبت شیخ الائمه پای برهنه پشت مرکب ها دویدن... ...برده توان و طاقت شیخ الائمه بر مو سفیدان ناسزا گفتن روا نیست کردند هتک حرمت شیخ الائمه صاحب عزای روضه های کربلا بود در روضه خم شد قامت شیخ الائمه شکر خدا که دخترش اینجا ندیده در بین مقتل غارت شیخ الائمه شکر خدا که اهل بیتش را نبردند بازی نشد با غیرت شیخ الائمه... محمد جواد شیرازی *********************** خورشید تاریک است پیش روی صادق محراب اهل آسمان ابروی صادق جبریل زانو میزند پهلوی صادق عالِم شده هرکس گذشت از کوی صادق پیداست اسرار عوالم از نگاهش پلکی زند میریزد عالِم از نگاهش از کفر، مردم را گرفت و باخدا کرد قفل مسائل را برای خلق وا کرد با تیغ علم غیب خود غوغا به پا کرد ظلم بنی عباسیان را برملا کرد علمش حجاب جهل ها را پاره کرده صادق بنی عباس را بیچاره کرده در مکتبش باعلم، عالم پروری کرد یعنی جهاد علمی اش را رهبری کرد سربازهای عالمی جمع آوری کرد از راه شاگردان خود روشنگری کرد از بس به ریشه های دین خلق پرداخت لرزه به پایه های کاخ ظلم انداخت در راه حق گرچه کشیده زحمتش را اما ندانستند قدر و قیمتش را دشمن شکسته پیش مردم حرمتش را با ناسزا دادند مزد خدمتش را در کوچه های شهر یوسف را کشیدند این گرگ ها پیراهن او را دریدند میسوخت در آتش پر شیخ الائمه از بسکه زد بر پیکر شیخ الائمه عمامه افتاد از سر شیخ الائمه حرمت شکست از مادر شیخ الائمه مردی که در محشر دو عالم را شفیع است ناراحت از نامردی ابن ربیع است آتش گرفته رشته های دامنش را ابن ربیع پست لرزانده تنش را در بین مردم میکشد پیراهنش را با ریسمان بستند دست و گردنش را همسایه ها اینبار هم کاری نکردند یعنی ولی الله را یاری نکردند او صبح صادق بود و در دست شب افتاد خیس عرق شد، عرش در تاب و تب افتاد صدبار تا بغداد پشت مرکب افتاد در راه چندین بار یاد زینب افتاد چه بر سرش آورده اند ایام پیری زیر لبش میگفت ای وای از اسیری آن لحظه که شمشیر بر رویش کشیدند خشم رسول الله را با چشم دیدند با اینکه ناله های زهرا را شنیدند در کربلا اما سر از جدش بریدند در کربلا جد غریبش تیر میخورد بر بوسه های مصطفی شمشیر میخورد آرش براری *********************** خیال می کنم امشب که عاشقم کردند بــرای حـرف زدن با تو لایقـم کردنـد چو موی تو دلم آشفته نیست زیرا که `به رحمت سـر زُلف تو واثقم rdquo; کردند روانه جانب خُـم خانه ی بقیع شـدم پـیاله نوش میِ صُبـح صادقم کردند برای آن که تبرّک بجویم از خـاکت سـوار مـرکبِ بادِ موافقـم کردند مُفضّل آمد و در گوش من مفصّل گفت اگر که طـالبِ کـشفِ حقایقـم کردند فدای مردم چشمت که با سیاه دلی نگاهِ خِـیر ، به عُـمرِ دقایـقـم کردند به شوق وصل تو از دست رفت هستی من چه ها که با دل و دینم علایقم کردند!!! درون مدرسه ی فقـه ناب جعفری ات چه بی نـیاز از علم خلایقم کردند ز فـیضِ تُربت جَدّ تو و کلام تو بود که هم ردیفِ طبیــبانِ حاذقم کردند بـیان نداشتم و مـثل لال ها بـودم به لطفِ نقلِ حدیث از تو ناطقم کردند زبان نفهم تر از من نبود ، ممنونم که پای حکمت تو اهل منطقم کردند خُداست شاهد من ساقی ام تو بودی تو شبی که مست سبویrdquo;مشارقمrdquo;* کردند خُدا مرا بکشد ای خُـدای خوش خُلقی که در برابرت آیینه ی دِقَـم کردند اگر که مُدّعی شیعگی شدم ، تو ببخش دوباره غــرق در اوهام سابقم کردند محمّدقاسمی *********************** مردم شهر را دعا می کرد ذکر حق بود، لب که وا می کرد عمر خود، خرج مکتبِ حق کرد نفسش ظرفِ مس طلا می کرد تا که می گفت شیعه جان ندهد محتضر را ملک رها می کرد دمِ او صد مسیح زنده کند نگهش دردها دوا می کرد حرکتِ کوه در تصرف داشت بی عصا بحر را دوتا می کرد خود خلیل است او که می بینید بین آتش برو بیا می کرد قدرِ او را کسی ندانست و شکوه از قوم بی وفا می کرد نیمه شب بود حمله ور گشتند در قنوتش خدا خدا می کرد پا برهنه، بدون عمامه طلب چند آشنا می کرد پیش چشم عیال و فرزندش شرم از فحش و ناسزا می کرد پشتِ مرکب دواند آقا را کاش از سن او حیا می کرد مچ پایش سر گذر پیچید استخوان تنش صدا می کرد پشت مرکب نفس زنان یادِ دختر شاه کربلا می کرد اثر پیری است یا اینکه داغ عمه قدش دوتا می کرد؟ یاد عمه رقیه اش کرده نذر مویش چه گریه ها می کرد جانم عمه فدای یک مویت چه کسی طعنه زد به گیسویت؟! محمد جواد شیرازی *********************** تو امیر و عزیز و آقایی صادقی از تبار طاهایی بانی روضه های سقّایی بین آتش به یاد زهرایی کمرِ غصّه از غمِ تو خمید وقتی آتش میان خانه رسید مثل ابر بهار می گریی مضطر و بی قرار می گریی با دل پر شرار می گریی از چه اینگونه زار می گریی گریه هایت چه داغ و جانسوزست بر دل ما چه شعله افروزست گریه کم کن، کسی که صدمه ندید شعله بر اهل خانه ات نرسید پس چرا اینچنین قد تو خمید مثل یک شمع سوخته آب شدید حمدُ لله، کسی نسوخت دگر نشکسته پری ز ضربه ی در سیّدی چیست در تب وتابی؟ خسته ای از چه رو نمی خوابی؟ روزه ای یا که تشنه ی آبی؟ یاد هل من معین اربابی یاد لبهای تشنه یاد حسین آه، گردیده ای به شیون و شین بعد من نوبت امام رسید نم نم اشک او زدیده چکید آهوی ناله اش ز سینه رمید ضجّه هایش رسید تا ناهید از حسین و غریبی اش می گفت از دو چشمان در و گوهر می سفت ناله سر داد آن امام همام ششمین جانشین خیر الانام داد اول به شاهِ تشنه سلام آه بودش، چو همنشین به کلام گفت دیدی چگونه می لرزید؟ کودکی که ز شعله می ترسید خانه ام سوخته ولی غم نیست داغ دارم مگو دمادم نیست اشکهایم که بهر عالم نیست علت گریه ام چرا کم نیست؟ تا که دیدم شرار آتش را یاد کردم ز عصر عاشورا خیمه ها غرق شعله و آذر جمله زنها و کودکان مضطر همه گلهای فاطمه پرپر غرق در خون بدن ولی بی سر به همین اکتفا نشد، ای وای همه سرها به نیزه شد، ای وای حسین رضایی(حیران ) *********************** میخواهـَم امشَب رُک بگویَم دَردهـا را پَس خوش نَدارَم دیدنِ نامَردهـا را هـَرکس که با نامِ عَلی خوش گَشته حالَش شیرِحَلالِ مادَرَش باشَد حَلالَش `مِیrdquo; دَر رَگِ ما دائماً جاریست ساقی این مَستیِ ما عینِ هـُشیاریست ساقی شِش بار پُر کردَم سَبویِ هـَستی ام را کردَہ ست کامل نامِ صادق مَستی ام را شُکرِ خُدا نامِ عَلی ذکرِ لَبِ ماست شُکرِ خُدا صادق رئیسِ مَذهـَبِ ماست هـَرچَند بینِ روضه هـامان او غَریب است امّا مُرورِ حِکمَتِ این غَم عَجیب است بُگذار راحَت تَر بگویَم اوجِ غَم را خاکی شُدہ شعرَم بسوزان دَفتَرَم را دَر `شَهـرِ دِلrdquo; جُز سُوختَن دَروازہ ای نیست آتَش به دَربِ خانه چیزِ تازہ ای نیست بال و پَرَش میسوزَد اَز جور زَمانه پایِ عَلی هـَرکس بِمانَد صادِقانه هـی باز شُد روضه هـمین که مَردِ خَسته دَرکوچه هـا گَرداندہ شُد با دَستِ بَسته اِمشَب دلَم هـِی میرَوَد دَر کویِ زَهـرا اَز بَس که دارَد داغِ صادِق بویِ زَهـرا مِهـمان که نَه! یک روضه ی ناخواندہ دارَم اَز فاطمیّه یک شَبِ جاماندہ دارَم شایَد خودَش میخواسته که روضه هـایَش باشَد فَدایِ مادَرَش ! جانَم فدایَش میخواست بَر رویِ سَرِ ما گُل بپاشَد رَمزِ گُریزِ روضه سَمتِ کوچه باشَد اَز روضه ی مادَر اَگَرچه سَهـم بُرده شُکرِخُدا شُکرِخُدا سیلی نَخُورده ـ...! محسن کاویانی *********************** ناگهان سجّاده را از زیر پایش می کِشند مثل حیدر در میان کوچه هایش می کشند نامسلمان ها به فکر سنّ وسالش نیستند پابرهنه،بی عمامه ،بی عبایش می کشند بی مروّت ها سوار مرکب و دنبال خویش پیرمردی را پیاده ، بی عصایش می کشند با طناب و دست بسته،سیلی و آتش به در لحظه لحظه عکس مادر را برایش می کشند نای رفتن را ندارد در تنش اما به زور درمیان کوچه زیر دست وپایش می کشند روضه ها را در خیالش هی مجسم می کنند از مدینه ناگهان تا کربلایش می کشند زینت دوش نبی افتاده بی سر بر زمین وای بر من از کجاها تا کجایش می کشند شاه غیرت روی خاک افتاده و بی غیرتان نقشه ی حمله به سوی خیمه هایش می کشند چون نمی برّید خنجر حنجرش را از جلو ناکسان این بار خنجر از قفایش می کشند کاروان عصمت و توحید را -نامحرمان- کربلا تا کوفه وشام بلایش می کشند اشک دختر بچه ای یک شهر را بر هم زده با سر باباش جان را از صدایش می کشند در قنوتش رفته در فکر تمام روضه ها... ناگهان سجاده را از زیر پایش می کشند مجتبی خرسندی *********************** از حدیث لوح می آید مقامات اینچنین که ندارد هیچ کس جزتو کرامات اینچنین مانده درتوصیف یک شأن تو ابیات اینچنین سالها محکوم عشق توست، نیات اینچنین تا ابد مرئوس ماییم و ریاست باشما نازشصت هرکسی مارا رسانده تاشما انقلاب علم، با کرسی درست پا گرفت بحث و استدلال از عصرشما بالاگرفت فقه ما از نور فقه جعفری معنا گرفت میشود جزء مفاخر هرکس اینجا جاگرفت راه گم کرده کنارت راه پیدا میکند از دمت پیرزنی کار مسیحا میکند آبروی پرچم در اهتزاز ما تویی از بقیه بی نیازیمو نیاز ما تویی ما همه اهل نمازیمو نماز ما تویی پس شفاعت کن که تنها چاره ساز ماتویی بانی ترویج عاشورا تویی! پس بی گمان خانه ات یعنی حسینیه شما هم روضه خان مجلس درست شلوغ و خانه ات خلوت شده سهم تو دراین دیار آشنا غربت شده بازهم پشت دری لبریز جمعیت شده خانه امن الهی سلب امنیت شده آتشی از خانه ی زهرا به این در هم رسید ارث دست بسته حیدر به جعفرهم رسید پیرمرد شهر از دارالعباده رفتنیست نور حق با عده ای ابلیس زاده رفتنیست دستهایش بسته شد پس بی اراده رفتنیست بی عمامه بی عبا پای پیاده رفتنیست کوچه در کوچه به پشت اسب حالا میدوی پیش چشم مردمی بی عار تنها میدوی گرچه کوچه گردی و دست تو بند سلسله ست راستی آقا بگو دور شما هم هلهلست؟ راستی بر پای تو از خار صحرا آبله ست؟ راستی آقا دلت دلواپس یک قافله ست؟ راستی اهل و عیالت را اسارت میبرند چادر و روبنده از آنها به غارت میبرند؟ نه کسی اینجا ز سرها معجری را میکشد نه کسی باتازیانه خواهری را میکشد نه کسی از پشت موی دختری را میکشد <br /& آموزش مداحی و اشعار مذهبی...

ما را در سایت آموزش مداحی و اشعار مذهبی دنبال می‌کنید

برچسب: نویسنده: بازدید: 35 تاريخ: شنبه 19 خرداد 1403 ساعت: 16:31

mahdivahidi.loxblog.com

آخرین مطالب

امکانات وب

mahdivahidi.loxblog.com

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه